A jednak jeszcze jedna notka będzie.

Kilkoma wydarzeniami chciałabym się podzielić:
1. Licencjat zdany na 5 i 5 z całego toku studiów (czerwiec 2010)
2. Dostanie się, czy raczej zostanie na pedagogice na SGGW. Przekonała mnie możliwość zrobienie później doktora, ale jak się okazało w trakcie, studia doktoranckie może kiedyś będą...
3. Zrezygnowałam z kulturoznawstwa na UW. Może jeszcze tam kiedyś wrócę...
4. Po kilku miesiącach dostałam olśnienia i temat mojej przyszłej pracy magisterskiej brzmi "Manga i anime, jako wrota do japońskiej przestrzeni społeczno kulturowej". Jestem boska. Wiem ;)
5. Odgrzebałam ołówki. Jakby kogoś interesowało moje bazgroły można podziwiać na DA http://pusiek.deviantart.com/
6. Rysunek boksera będzie wydrukowany w kalendarzy fundacji SOS Bokserom, a na aukcji na rzecz tejże organizacji, został sprzedany za 100 zł!
7. Jutro kończę kurs na prawo jazdy. Trzymać kciuki, co bym zdała za pierwszym razem.

I znowu na chwilę wracam. Nie długą, pewnie tylko na jedną notkę.

Trochę się pozmieniało. Przede wszystkim zakończył się pewien etap w moim życiu. Ważna dla mnie przez wiele lat znajomość. To byłą moja decyzja. Bolało. Bolało bardzo. I dalej boli. Mam nadzieję, że będziemy mogli kiedyś jednak porozmawiać na żywo. Na pewno jeszcze nie teraz. Pytanie czy druga strona będzie chciała... Zrozumiem, jeśli nie, bo i ma co mieć mi za złe. Mimo wszystko naprawdę dobrze wspominam wspólnie spędzony czas. Mam nadzieję, że nie tylko ja. W sumie pewnie zawsze będzie dla mnie kimś ważnym.

Teraz mam Jarka. Kocham go jak jeszcze żadnego, a znamy się raptem dwa miesiące. Ba, nie sądziłam, że mnie kiedyś aż tak weźmie. Spełniło się moje małe marzenie, że budząc się przy nim, zakochuję się w nim od nowa. Będąc z nim nie chce słuchać rozumu. Wiem, ze to może zaboleć, ale mam taką szaloną nadzieję, że jednak wszystko się uda. "Będzie dobrze. Nie ma innej opcji" jak to sama ludzi pocieszam... Boże... Tak bardzo chcę, żeby to się nie rozpieprzyło... Proszę...

Płakałam przez niego (a trochę i przez własną głupotę) częściej niż przez kogokolwiek innego. Jako jedyny facet doprowadził mnie to etapu "jestem tak wściekła, że bez kija nie podchodź". Przy nim jestem zmarzluchem i gadułą. Bywa trochę szorstki, czasem specjalnie mnie wkurza i nie zawsze łapię jego poczucie humoru. Wyrośliśmy w różnych środowiskach. Ale czuję się przy nim jak prawdziwa księżniczka. Znowu chce mi się "starać". "Dla niego" zakładam obcasy, noszę rozpuszczone włosy, ba! nawet ciastka mu zrobiłam! Nie patrzę już na swoje odbicie w lustrze tak krytycznie (nawet doszłam do wniosku, że mogłabym zakładać bardziej dopasowane ciuchy). Czuję się pewnie. Czuję się bezpiecznie. Jestem, jaka jestem i on to akceptuje, ze wszystkimi moimi schizami i innymi dziwactwami. Kocham go.

Pewien jegomość powiedział kiedyś, że pali, żeby mieć na co umrzeć. Żeby wiedzieć kiedy i móc optymalnie wykorzystać pozostały mu czas. Czy to nie jest jednak trochę zbyt egoistyczne podejście do sprawy?

Owszem, śmierć sama w sobie jest bardzo egoistyczna. I każdy wie, że kiedyś nadejdzie. Zresztą jest to chyba najbardziej osobiste przeżycie dla człowieka (cóż z tego, że ostatnie?) i każdy powinien mieć prawo samodzielnie decydować jak chce umrzeć. Acz warto byłoby jeszcze pomyśleć o najbliższych. W końcu są, a przynajmniej powinni być, z człowiekiem do ostatniej chwili.

Czy taka "planowana" śmierć nie jest dla nich bardziej bolesna?

Wielu ludzi boi się starości. Ja w każdym razie tak i wiem, że łatwiej byłoby mi się z tym oswoić z partnerem u boku niż w grobie. Wiem, że zapewne nie zmarlibyśmy razem i dla tej drugiej osoby niezależnie o daty (?) śmierci byłaby to tragedia, ale jednak razem łatwiej iść przez życie.

Nie namawiam nikogo do rzucania palenia. Ba, sama się zastanawiam, czy nie zacząć. To są nasze własne decyzje i dotyczą naszego własnego życia i nikt nie ma prawa zmuszać nas zmiany siebie. Swoją drugą połówkę będę wspierać w jego wyborach, nie zależnie czy wszystkie będę pochwalać czy nie (a gdyby nie, to mu to po prostu powiem).


Lepszego tematu na powrót na bloga chyba nie mogłam znaleźć...

What Death Note Character Are You?


Hosted by theOtaku.com: Anime. Done right.